سرمحقق محمد آصف گلزاد

عبدالقهار ذوقی

 

اسمش عبدالقهار، نام پدرش محمد کریم دروازی بود. وی به سال 1215ق. در قریۀ سنگیون درواز بدخشان تولد شده است.(1) ذوقی مبادی علوم اسلامی را در محیط خانواده گی فرا گرفت. سپس جانب بخارا رفت وتحصیلات خود را در علم حال ، قال و ادبیات دری پیش برد. موصوف در بین مردم درواز به «داملا» شهرت داشت. وفات این شاعر در سال 1295ق. به عمر هشتاد ساله گی اتفاق افتاد.(2)

نمونۀ کلام:

آتشم در خرمن خاشاک شور و شر زدم

صفحۀ دل را به تار راستی مسطر زدم

زین گلستان تا گلی از عجز من بر سر زدم

در بساط بی نیازی تکیه بر بستر زدم

آسمان را پست دیدم خیمه بالاتر زدم

در پند ناصحان را من به گوش آویختم

تن ز نخوت تاج بر سر داشت خاکش بیختم

خاطر از تشویش دل زد گه به غم آمیختم

دل ز داغ آزرده خاطر بود، خونش ریختم

سینه از ناخن شکایت داشت بر خنجر زدم

تا محبت در دلم نفزود جسمم جان نیافت

تا نشد نبضم جوان اصلاً سر و سامان نیافت

سعی تا در کار نامد بطن خالی نان نیافت

هیچکس بی خدمتی ره بر در سلطان نیافت

                        صد هما را بال دادم تا پری بر سر زدم(3)

مآخذ:

1-                            محمد حنیف حنیف بلخی، پرطاووس. جلد اول، چاپ دوم،(پشاور: صبور لیزرکمپوزینگ، 1381)، ص 348.

2-                            د. م. آریانا، ص 491.

3-                            پر طاووس، ص 348.