سرمحقق محمد آصف گلزاد

 

رضا میمنه گی

 

منشی علی رضا رضا، فرزند شاه محمد، به سال 1252شمسی در دهکدۀ اشبار علاقه داری کوهستان فاریاب دیده به جهان گشود. از آوان نوجوانی دانشهای متداول زمانش به ویژه ادبیات دری، عربی، اصول فقه، صرف، نحو، فلسفه و منطق را نزد علمای منطقۀ خود فرا گرفت و مطالعاتش را در زمنیۀ دانش و فرهنگ معاصر نیز پیگیری کرد. موصوف وظایف عمده یی را در دستگاه حکومت انجام داد؛ مانند: کار در حکومت اعلای میمنه، گمرک اندخوی و ریاست بلدیۀ فاریاب. نسبت درایت و شایسته‌گی‌یی که داشت، مدت هجده سال به حیث نمایندۀ مردم میمنه در مجلس مشورتی حکومت اعلای میمنه وظیفه اجرا نمود.

رضا میمنه گی، علاوه بر سایر دانشها، به نویسنده گی و شعر سرودن نیز دست توانا داشت، اشعارش رنگ عرفانی و اجتماعی دارد. دیوان این شاعر تا حال زمینۀ چاپ نیافته است. علاوه بر این، رساله یی به نام(اشرف الاخلاق) نیز دارد که به زبان عربی بوده و بار نخست در مصر چاپ شده بعد ها ترجمه آن توسط خودش در شماره های مختلف مجلۀ الفلاح به چاپ رسید. موصوف رساله یی تحت عنوان (تحفه عزیزی) هم نوشت که پیرامون موضوعات اخلاق و سلوک بوه و تا حال چاپ نشده است. وفات علی رضا در سال 1323 خورشیدی اتفاق افتاد.

نمونۀ کلام

با خراش دل خود همچو نگین میسازم

میخورم خون و به این نقش نگین میسازم

مدتی شد که من غمزده از درد فراق

دور از وصل تو با قلب حزین میسازم

خوش نسازد دل من را به جهان عیش و نشاط

من در این غمکده با طبع حزین میسازم

از گلستان چو رسد بوی گلی خوشنودم

بلبل بی پر و بالم به همین میسازم

زخمی عشقم و از بهر علاج دل خود

مرهم خویش ز حسن نمکین میسازم

هر چه خواندم به جز از عشق نیامد کارم

زین همه علم به یک حرف حسین میسازم

عشق باشد چه ضرور است که وصلش طلبم

هجر هم وصل بود تا که  به این میسازم

گر برد چرخ غبارم به فلک فخرم نیست

ز آسمان هم نظر خود به زمین میسازم

زحمت و رنج جهان چیست«رضا» در پیری

مرگ را از قد خم گشته کمین میسازم

 

مآخذ:

1-                            محمد حنیف حنیف بلخی، پر طاووس. جلد اول، چاپ دوم،(پشاور: صبور لیزرینگ، 1381) صص 379 -380.

2-                            دانشنامۀ ادب فارسی. به سر پرستی حسن انوشه، جلد سوم، چاپ دوم، (تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، 1381)، ص 435.