سر محقق محمد آصف گلزاد
سالک کابلی
میرزا محمود سالک بالاحصاری از شعرای معروف سدۀ سیزدهم افغانستان و معاصر امیر دوست محمد خان بود. وی سخنسرای توانا و در انواع سخن مهارت داشت. دیوان شعرش حاوی قصیده، غزل، رباعی، مخمس، ترجیع بند، مسدس و مثنوی میباشد. سالک در مدح چند تن از شاهان معاصر و همچنان وزیر اکبر خان قصاید زیاد سروده است. وفات این شاعر را در سال 1281هـ .ق. نوشته اند.(1)
نمونۀ کلام، در وصف کابل:
به رهی مغبچه یی گفت مرا
که گر از اهل رهی همرهم آ
کابل ای خواجه که دیدن دارد
دو طرف شهر و میانه دریا
چون جداول همه جا انهارش
اندر آن صفحه فتاده است بجا
در ذوایق به خصایص آبش
هست نعم البدل آب بقا
رسد ار عطر شمیمش به مشام
نگهت نافۀ آهوی خطا
شق به شق قلم افتد هردم
التیامش دهد از بسکه هوا
خاک پاکش گل گلخیز بود
روح آن رایحۀ روح فزا
باغ آن رشک گلستان ارم
شهر آن جنت فردوس نما
سبز و پر گل چمنش چون طاووس
وطنش نیز در اوطان عنقا
هست هر مد خیابان هایش
بهر گم کرده رهان راه نما (2)
مآخذ:
1- د.م. آریانا، ص 660.
2- محد حنیف حنیف بلخی، پرطاووس، جلد اول، چاپ دوم، صبور لیزرکمپوزینگ پشاور، 1381، ص 404.
